گفته شده . و در اينجا به معنى حبابى است كه روى چراغ مىگذاشتند تا هم شعله را محافظت كند و هم گردش هوا را ، از طرف پائين به بالا ، تنظيم كرده ، بر نور و روشنايى شعله بيفزايد . « مصباح » به معنى خود « چراغ » است كه معمولا با فتيله و يك ماده روغنى قابل اشتعال افروخته مىشده است . جمله * ( يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ ) * اشاره به ماده انرژىزاى فوق العاده مستعد براى اين چراغ است ، چرا كه « روغن زيتون » كه از درخت پر بار و پر بركتى گرفته شود يكى از بهترين روغنها براى اشتعال است آن هم درختى كه تمام جوانب آن به طور مساوى در معرض تابش نور آفتاب باشد ، نه در جانب شرق باغ و كنار ديوارى قرار گرفته باشد و نه در جانب غرب كه تنها يك سمت آن آفتاب ببيند ، و در نتيجه ميوه آن نيمى رسيده و نيمى نارس و روغن آن ناصاف گردد . و با اين توضيح به اينجا مىرسيم كه براى استفاده از نور كامل چنين چراغى با درخشش و تابش بيشتر نياز به چهار عامل داريم : چراغدانى كه آن را از هر سو محافظت كند بى آنكه از نورش بكاهد ، بلكه نور آن را متمركزتر سازد . و حبابى كه گردش هوا را بر گرد شعله تنظيم كند ، اما آن قدر شفاف باشد كه به هيچوجه مانع تابش نور نگردد . و چراغى كه مركز پيدايش نور بر فتيله آن است . و بالآخره ماده انرژىزاى صاف و خالص و زلالى كه آن قدر آماده اشتعال باشد كه گويى بدون تماس با شعله آتش مىخواهد شعله ور گردد . اينها همه از يك سو ، در حقيقت بيانگر جسم و ظاهرشان است .